8 października 2009
TECHNICZNE ASPEKTY REALIZACJI SYSTEMU
OBRONY PRZECIWLOTNICZEJ i ANTYRAKIETOWEJ
„TARCZA POLSKI”
Stan obecny OPL i możliwości prowadzenia walki z zagrożeniami z powietrza
Jeszcze w połowie lat 80-tych XX wieku stan ilościowy środków obrony przeciwlotniczej (OPL) był pokaźny, teoretycznie zapewniał osłonę przeciwlotniczą znacznej liczby obiektów w RP. Aktualna OPL wojsk i obiektów RP oparta jest przede wszystkim na uzbrojeniu zakupionym w b. ZSRR lub wyprodukowanym na licencji b. ZSRR. Daleki zasięg OPL zapewniany jest przez pułk S-200 WEGA, średni przez pułk 2K11 KRUG, krótki zasięg przez zestawy S-125 NEWA, 2K12 KUB oraz 9K33M2 OSA-AK., bardzo krótki zasięg przez zestawy artyleryjskie S-60, ZU-23-2, ZSU-23-4 i ich modyfikacje, a także zestawy rakietowe STRZAŁA -2 oraz GROM (jedyny spełniający współczesne wymagania pola walki dla tej klasy zestawu). Systemy dowodzenia i rozpoznania sytuacji powietrzne są wyprodukowane w kraju na podstawie własnych opracowań. Obecnie środki walki systemu obrony przeciwlotniczej zabezpieczają skuteczne przed pilotowanymi środkami ataku powietrznego. Gorzej jest ze zwalczaniem rakiet cruise, rakiet balistycznych i bezpilotowych środków napadu powietrznego. Mimo, przeprowadzonych w ostatnich latach ich krajowych modernizacji, które istotnie zwiększyły ich odporność na zakłócenia radioelektroniczne, manewrowość oraz zdolność do pasywnego prowadzenia walki z minimalnym promieniowaniem energii elektromagnetycznej, to jednak wiek rakiet, a takżę pozostałe parametry zestawów rakietowych zdecydowanie ograniczają ich zastosowanie na współczesnym polu boju. W dodatku posiadana liczba zestawów rakiet przeciwlotniczych nie jest w stanie zapewnić osłony wszystkim strategicznie ważnym obiektom w kraju oraz oddziałom wojskowym. W związku z tym istnieje potrzeba głębokiej modernizacji systemu obrony powietrznej, w tym obrony przeciwlotniczej wojsk i obiektów w ciągu najbliższych kilku lat.
Propozycje technicznej modernizacji systemów OPL:
W wyniku strategicznego porozumienia BUMAR, RADWAR, PIT z koncernem MBDA proponujemy stworzenie narodowego wielowarstwowego systemu obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej Polski „TARCZA POLSKI”.
Składać się on będzie z trzech warstw:
1- sza warstwa: Obrona przeciwlotnicza średniego zasięgu MRAD
W wyniku ww. porozumienia BUMAR, RADWAR, PIT z koncernem MBDA możemy zaproponować stworzenie zestawu rakiet przeciwlotniczych średniego (dalekiego) zasięgu MRAD bazującego na rakietach ASTER 30.
Pododdział ASTER 30 będzie składał się z następujących zasadniczych elementów ugrupowania bojowego:
Podstawowy pododdział zestawu rakietowego ASTER 30 może zapewnić skuteczną osłonę obszaru o powierzchni ≥ 6500 km2 przed klasycznymi środkami napadu powietrznego i ≥ 1500 km2 dla rakiet balistycznych. Zależnie od typu celu rakieta ASTER 30 może zwalczać cele powietrzne na odległościach do 100 -120 km i wysokościach ponad 20 km. Rakieta ASTER 30. Jest to rakieta 2-stopniowa z kontrolą wektora ciągu w fazie startowej i podczas lotu.
Charakterystyki taktyczno-techniczne:
Czas pracy silnika: 3,5 s
Prędkość po 3,5 s: 1450 m/ s (> Mach 4.0)
Maksymalne przeciążenia: 60 g
Aktywna głowica radiolokacyjna (RF)
Zasięg rażenia: 100 ÷ 120km (samoloty)
30 km (rakiety balistyczne)
Wysokość rażenia: do 21 km
Mobilna wyrzutnia rakiet ASTER 30 zawiera 4 rakiety.
Obrona przeciwrakietowa
Zestaw z rakietami ASTER 30 posiada możliwości zwalczania operacyjnych rakiet balistycznych, przy czym jak i w innych tej klasy systemach np. PATRIOT, wymagana jest współpraca w systemami rozpoznania i dowodzenia OP. Potrzebna jest wcześniejsza informacja z systemu ostrzegania z radarów dalekiego zasięgu, następnie wskazanie celu dla radaru RSWW zestawu ASTER 30, ustawienie się radaru RSWW na wykrycie i śledzenie rakiety balistycznej, wskazanie celu do wyrzutni i start rakiet.
W ramach wspólnych prac nad zestawem MRAD z rakietą ASTER 30 strona MBDA jest stroną zapewniającą wyrzutnie i rakiety ASTER 30, (możliwa jest ich koprodukcja w Polsce), natomiast strona Polska opracowuje radar RSWW (na bazie posiadanych rozwiązań) oraz Centrum Operacji Taktycznych (na bazie obiektów SAMOC). Ponieważ rakieta ASTER 30 jest w ciągłym rozwoju, w przyszłości będzie ona mogła zwalczać rakiety balistyczne o zasięgach ponad 1000 km.
2- ga warstwa: Obrona przeciwlotnicza krótkiego zasięgu SHORAD
W wyniku ww. porozumienia BUMAR, RADWAR, PIT z koncernem MBDA możemy zaproponować stworzenie zestawu rakiet przeciwlotniczych krótkiego zasięgu SHORAD bazującego na rakietach MICA VL z MBDA oraz polskich radarach i systemach dowodzenia.
Pododdział z rakietami MICA VL składać się będzie z następujących zasadniczych elementów ugrupowania bojowego:
Podstawowy pododdział zestawu rakietowego MICA VL może zapewnić skuteczną osłonę obszaru o powierzchni ≥ 2500 km2
Zależnie od typu celu rakieta MICA VL może zwalczać cele powietrzne na odległościach do 15 – 20 km i wysokościach do 8 – 9 km.
Charakterystyki rakiet MICA VL:
Dwa typy rakiet: z głowicą radiolokacyjną aktywną (RF) i pasywną (IR),
Mobilna wyrzutnia rakiet MCA VL zawiera 4 rakiety MICA VL. Możliwe są różne typy rakiet na jednej wyrzutni.
W ramach wspólnych prac nad zestawem SHORAD z rakietą MICA VL strona MBDA jest stroną zapewniającą rakiety MICA VL, (możliwa jest ich koprodukcja w Polsce), natomiast strona Polska opracowuje radar RSWW (na bazie posiadanych rozwiązań) oraz Centrum Operacji Taktycznych (na bazie obiektów SAMOC).
3-cia warstwa: obrona przeciwlotnicza krótkiego zasięgu VSHORAD
Obrona przeciwlotnicza bliskiego zasięgu (VSHORAD) - zasięg strefy ognia 5-6 km, wysokość lotu zwalczanych celów do 4 km jest oparta o technologie krajowego przemysłu otrzymane w wyniku realizacji w latach 1994-2001 Strategicznego Programu Rządowego (SPR) pn. „ Nowoczesne technologie dla potrzeb rozwoju systemu obrony przeciwlotniczej wojsk i obiektów” i zastosowane dalej w nowych produktach.
Podstawę obrony przeciwlotniczej bliskiego zasięgu stanowić będą przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe GROM, oraz artyleryjskie 23 mm, 35 mm, 57 mm oraz zestawy artyleryjsko-rakietowe z rakietą GROM (dzisiaj także z rakietą S-2). Przykład stanowi system opracowany przez zakłady Grupy Bumar pn. „KOBRA”.
GROM stanowi uzbrojenie zarówno strzelców przeciwlotników jak i mobilnych zestawów rakietowych – POPRAD oraz artyleryjsko – rakietowych ZU-23-2 KG oraz ZSU-23-4MP. Poddawany modernizacji zestaw GROM będzie powodował modernizację ich nosicieli. Podobnie wprowadzanie nowych typów amunicji będzie powodowało polepszenie parametrów taktyczno-technicznych armat przeciwlotniczych.
Wnioski:
1. Warto rozpatrzyć propozycję Bumaru we współpracy z Europejskim Domem Rakietowym MBDA na system obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej Polski, w ramach narodowego programu, analogicznego do realizowanego Strategicznego Programu Rządowego F-16. Efektem realizacji programu może być:
2. W czasach, kiedy budżetowe środki finansowe MON ograniczone są do zakupów najbardziej potrzebnego uzbrojenia i sprzętu, warto jest inwestować w rozwój własnych systemów obrony przeciwlotniczej, w rozwój polskiego przemysłu obronnego działającego w ścisłej integracji z europejskim przemysłem. W tej dziedzinie mamy bardzo duży potencjał i doświadczenie.
3. Taki sposób realizacji programu (uwzględniający modernizację istniejącego systemu) zapewnić może zachowanie niezbędnego poziomu bezpieczeństwa państwa ze stopniową możliwością poprawy w tym zakresie.